MYSTIS EDITIONS ΑΠΟΣΠΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΒΑΙΖΑ

Αποσπερίζω με το Nου… Η φεγγαρολουσμένη θύμηση καληνωρίζει την παιδική μου ζήση. Τη ζήση την ανέμελη, τη φτωχική μα…πλούσα, με τα κοντοπαντέλονα ξυπόλητα σεργιάνια στις γειτονιές και στα σοκάκια της χαρασανής πρωτόφαντης ματιάς μου στον κόσμο. Πόσα και πόσα δεν αντίκρισαν τα παιδικά μου μάτια… Πόσες και πόσες «περίλαμπρες λέξεις» δε χάιδεψαν τα αισθητήρια της ακοής… Ολόλαμπρη του ήλιου ανατολή συνόδευε την απαρχή της καινούριας μέρας και την έντυνε με ήχους, με λαλιές, με φωνές, με χρώματα, με μοσκοβολιές και εικόνες. Ω! Πόσες εικόνες! Καλοσυνάτες, χαμογελαστές, ευφρόσυνες, πανσεβάσμιες!!! Καθημερινά μικρά ή και μεγάλα θαύματα κατέκλυζαν και συνέπαιρναν την παιδική ψυχή. Πνοές και ζωοδότρες ανάσες για την επερχόμενες μέρες, μήνες και…αιώνες. Και τ’ όνειρο και τ’ όραμα του κόσμου ν’ ανανεώνεται διαρκώς κι ατέλειωτο κι ελπιδοφόρο να λογιάζεται το διάβα του. Ακόμη αντηχεί στ’ αυτιά μου το πρωινό χτύπημα της καμπάνας, ο καμπανολάλητος προσκλητήριος παιάνας για τα «γράμματα και σπουδάματα» του μονοθέσιου σχολείου. Το πέταλο τ’ αργαστηριού της μάννας της ανυφαντούς ακόμη γλυκοτραγουδεί: «κι όλη μέρα τακ τακ, τουκ τουκ, το πέταλό σου κάνει…» κι ούτε στον τοίχο το μακρύ για διάσιμο έχουν α